Blogberichten

Omdat ik graag schrijf besloot ik, nadat ik mijn laatste werkdag bij de Albert Heijn in 2017 maakte, te starten met een blog.

Hoewel ik aanvankelijk alleen over mijn avonturen op reis wilde schrijven, besloot ik later dat ik het te leuk (en leerzaam) vond om te stoppen. Het bleek een uitstekend middel om mijn frustraties op het gebied van daten en werk te delen en los te laten. Veel leesplezier! Schroom niet om een bericht achter te laten. Dit wordt altijd gewaardeerd.


Abonneer

Voeg je bij 229 andere abonnees

Alle berichten

  • Was het dat voor u?

    Het blazende geluid van de oven achter mij begint langzaam aan te zwellen. Een teken dat de broodjes bijna klaar zijn. Het stel dat voor me staat, werpt nog eens besluiteloos een blik op het menu. Niet lang erna zingt de bel luidkeels door de shop. Ik mompel een vluchtig excuus, draai me om en grijp de ovenhandschoenen waarmee ik de hete platen vanuit de oven razendsnel in het afkoelrek schuif. Als ik me weer omdraai naar de gasten, zie ik dat hun blik nog steeds op het menu is gericht. Geen probleem. Er staat verder niemand te wachten en één van de drie keukenwekkers gaat net op dat moment af. Meer lezen!

  • Ich heiße Kartoffel

    In de hoek van de kamer wordt er driftig getikt. De jongste zit, zoals ze vanochtend al had aangekondigd, aan tafel. Haar hoofd verdwijnt nog net niet in het scherm. Meer lezen!

  • Terugblik

    “Op een hoogte van vijfentwintig meter zat vroeger een kroeg. Niets bijzonders. Behalve als je bedenkt dat deze gevestigd was in de Dom. Gerund werd door de vroegere torenwachter in de Egmondkapel. En de gasten, al dan niet in beschonken toestand, via een ladder weer naar beneden werden gejaagd als de schouten in aantocht waren.” Meer lezen!

  • We gaan nog niet van huis…

    Aan het winterseizoen kwam abrupt een einde. Waar wij aan het eind van onze werkdag nog vrolijk hadden gegrapt dat vrijdag de dertiende probleemloos was verlopen, moesten we onze woorden een paar uur later alweer inslikken. Het skigebied werd gesloten, een spoedoverleg gepland en een beslissing genomen. Meer lezen!

  • Cluedo

    Wie het nooit heeft gespeeld, heeft iets gemist. Niet het bordspel, maar de echte variant. Waar? In het bos. Hoe? Met een zaklamp in het donker. Wie? Twee fanatieke teams die de vlag van hun tegenstanders gedurende het spel zullen proberen te veroveren. Stratego. Meer lezen!

  • Breakfast Bitch

    Verbaasd laat ik mijn blik door de Matterhornsaal dwalen. Met één vinger tel ik de tafels. Het zijn er zeven waar er acht horen te staan. Ik houd mijn zusje staande. “Waar is tafel dertien gebleven?” Ze haalt haar schouders op en snelt met haar handen vol lege borden naar het afruimstation. Meer lezen!

  • Een dag niet gezeefd, is een dag niet geleefd

    Het is zes uur ’s ochtends als ik mijn hoofd nog wat dieper in de kraag van mijn jas steek. Met mijn hand houd ik angstvallig het touw naast het pad vast. Voetje voor voetje glibber ik naar beneden. Het heeft de afgelopen dagen gesneeuwd en mijn studio bevindt zich op een kleine heuvel aan de rand van het dorp. Meer lezen!

  • Cairns

    Ik spits mijn oren als het meisje achter de balie mij mijn paspoort weer overhandigt. Om mij heen is het rumoerig en de medewerkster ratelt maar door. Ik heb net een nachtvlucht achter de rug, deed geen oog dicht en dacht dat ik de zeven kilometer tussen het vliegveld en het hostel best lopend kon afleggen. Dat zou ook geen probleem zijn geweest. Als die rugzak geen zeventien kilo gewogen had, wil dat zeggen. Meer lezen!

  • Kakadu

    Heb je ooit een blind date gehad? Waarschijnlijk wel. Die ene vriendin die maar door blijft zagen over één of andere vent die, net als jij, óók nog vrijgezel is. Want dat is waarschijnlijk het enige dat jullie gemeen hebben. Dat en het feit dat hij gestudeerd heeft en op zoek is naar een intelligente partner. Meer lezen!

  • Uluru

    Helemaal naakt spring ik op en neer. Met mijn handen wrijf ik over mijn lichaam. Wat nat was, wordt langzaam droog. Voorzichtig laat ik mijn armen weer in mijn beha glijden. Soepel schuiven de pinnetjes op hun plek. Weet jij hoe lang het duurt voordat je je weer kunt aankleden wanneer je gaat douchen zonder handdoek? Niet? Meer lezen!

  • Kangaroo Island

    Voorzichtig sla ik de deur achter mij dicht. Ik buk en inspecteer de zijkant van de auto. Met een natte vinger veeg ik over de donkere strepen. Mijn vinger wordt zwart en de Suzuki weer wit. Opgelucht haal ik adem. Niet alleen ik, maar ook de auto is deze drie dagen op Kangaroo Island probleemloos doorgekomen. Meer lezen!

  • Melbourne

    De allereerste keer was verschrikkelijk. Ik was negentien. In Berlijn. En samen met een vriendin reisde ik per trein door Oost-Europa. De nacht leek eeuwig te duren en ik kon mijn geluk niet op toen het zonlicht eindelijk onze kamer binnen scheen. Meer lezen!

  • We vertrekken

    Met een zucht bladert ze door haar map met pasjes en reikt mij die van haar zorgverzekering aan. Met een klap valt vervolgens het portier dicht. Ik volg haar voorbeeld en stap ook uit de auto. Ik zet het pasje op de voorruit en doe een verwoede poging om het ijs te verwijderen. Meer lezen!

  • Reismaatje gezocht

    Ben jij helemaal in je element in ongemakkelijke en of vervelende situaties en vind jij niets heerlijker dan jouw ogen uit je kassen te laten rollen van verbazing, dan wel verbijstering of verontwaardiging? Vergeet die dure wereldreis! Daarvoor hoef je geen jaar lang elk dubbeltje in Zwitserland om te draaien om vervolgens nog steeds – net niet – dat biertje of die snicker op reis te kunnen betalen. Meer lezen!

  • Señor Alpaca

    “Señor Alpaca!” De uitroep van mijn zusje doorbreekt de serene stilte in het Chobe Nationaal Park. Het is middag, bloedheet en met een boek en een kaartspel vullen we de uren tot aan de volgende gamedrive. “Ik zei nog dat je niet in het zand mocht spelen”, gaat ze verder. Terwijl ze haar trui, die gedurende onze wereldreis de naam Señor Alpaca heeft gekregen, van de grond opraapt en hem afklopt, moet ik een beetje lachen. Meer lezen!

  • Onbetaalbaar

    Vijfhonderd gram macaroni. Twee blikjes tomatensaus. Vier tomaten, twee uien, twee teentjes knoflook, peper, zout en het laatste beetje hete saus dat we in Rio de Janeiro hebben aangeschaft. Onze ouders verblijven in de lodge en wij staan op de camping in Waterberg Plateau. Omdat het restaurant twee dagen volgeboekt is (door de gasten die in de lodge verblijven) en de zogenaamde campingwinkel niet meer dan een koelkast met barbecuevlees is, zijn wij op de eetkist in de auto aangewezen. Meer lezen!

  • Wind en zand

    De tentstokken rammelen zo hard dat ik bang ben dat er eentje los schiet en zich door één van de autoramen boort. Mijn zusje, die naast me ligt, kijkt me met een bezorgde blik aan. Elk half uur ritst zij de daktent open om te kijken of de tafel en de stoelen nog geen nieuwe eigenaar hebben gekregen. Bang dat ze gestolen worden, is ze niet. Bang dat de wind ze honderd meter verder blaast, is ze wel. Meer lezen!

  • Bom proveito!

    Na ongeveer een half uur in de bus vanuit Chui te hebben gezeten, stopt hij bij één van de vele terminals onderweg. Hoewel er een paar mensen instappen, blijft de bus, die ons naar Porto Alegre moet brengen, opvallend leeg. Niet voor niets loopt de chauffeur dan ook naar het achterste gedeelte van de bus, waar iedereen heeft plaatsgenomen. In rap Portugees begint hij te praten. Meer lezen!

  • Lekker decadent

    Exact zes maanden en één week lang ging het goed. Op die keer in Nepal na dan. Toen we bijna aan de Annapurna zijn vastgevroren. Met onze ultra charmante zomerjasjes en leggings in een enorme vrieskou. We waren onvoorbereid en mogen blij zijn dat we het verhaal nog met een grap en een grol kunnen navertellen. Beter nog: met al onze tien vingers en tenen. Neus en oren. Haren. (Ik dan.) Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. En toch heeft deze controlfreak opnieuw een steekje laten vallen. Meer lezen!

  • Naar voren hoer!

    Wie zich altijd al af heeft afgevraagd hoe de gevoelstemperatuur op een bepaalde plaats in slechts elf minuten zodanig heeft kunnen zakken dat het lijkt alsof er geen leven op aarde meer mogelijk is, kan gerust adem halen. Zo’n negen dagen geleden leerden wij het antwoord op die vraag kennen. Er is niet meer voor nodig dan een groep enthousiaste, patriottische Argentijnse voetbalsupporters, een achtste finale en een aantal Fransen die in deze korte tijd drie maal de bal in het doel weten te schieten. Meer lezen!

  • Ode aan Bolivia

    Bolivia is niet het land met de allervriendelijkste inwoners. Zoals Nepal. Het heeft niets dat zo indrukwekkend is dat het de lijst van de zeven (nieuwe) wereldwonderen heeft gehaald. Zoals de Taj Mahal in India of Machu Picchu in Peru. Het is niet de hemel op aarde. Zoals Nieuw-Zeeland. En het heeft geen Galapagos Eilanden, waar men volop de mogelijkheid heeft om de wilde dieren in hun natuurlijke omgeving te fotograferen of er zelfs mee te zwemmen. Zoals Ecuador. Meer lezen!

  • Cerro Rico

    Onze gids wijst naar een gebouw een paar meter verderop. “Wie van de dames nog moet plassen, kan achter het gebouw daar gaan.” Je leest het goed. Niet in het gebouw, maar achter het gebouw. Even kijken we elkaar aan. Maar met een twee uur durende tour in het vooruitzicht, is het besluit snel genomen. Dat onze groep geen enkele man bevat, is puur toeval. Meer lezen!

  • Beter laat dan nooit

    Om ons heen wordt er geschreeuwd. In het Spaans, maar de strekking ervan is duidelijk. Één van de passagiers staat op van zijn plaats en houdt vlak voor de busconducteur halt. Hun gezichten raken elkaar bijna. De sfeer is intimiderend, maar een confrontatie met een slechte afloop blijft gelukkig uit. Terwijl het geschreeuw langzaam af begint te nemen en de conducteur terug naar beneden loopt, begint de bus te rijden. Anderhalf uur te laat. Niet iets om je druk over te maken in Zuid-Amerika, zou je zeggen. Maar dat is alles behalve waar. Meer lezen!

  • Ayahuasca

    Alles gebeurt met een reden. Meer dan wat dan ook, geloof ik dat. Deelnemen aan een ayahuasca-ceremonie in Peru stond immers nooit op de planning. Dat we uiteindelijk toch voor €585 per persoon een vijfdaags retreat met drie ceremonies net buiten Cuzco boekten, had een drietal oorzaken. Meer lezen!

  • Een wonder

    Het zweet klotst onder onze oksels, ons haar plakt in slierten aan ons gezicht en in onze beha’s heeft zich inmiddels een zwembadje van transpiratie gemanifesteerd. Met één hand in onze zij en de andere over onze mond, staan we halverwege het pad naar de Machu Picchu. Het is nog donker en links en rechts worden we ingehaald door jonge mensen die het iets beter voor elkaar lijken te hebben dan wij. Alhoewel? Het stadium van een paar gênante zweetplekken onder hun oksels, zijn ook zij allang gepasseerd. Meer lezen!

  • Jekyll & Hyde

    Onrustig wip ik van mijn ene naar mijn andere been. Het is half vijf ’s ochtends en we staan klaar om de Colca Canyon te verlaten. Onze rugzak is zwaar en het zou me niet verbazen als we, bij het minste verlies van ons evenwicht, terug de vallei in zouden donderen. Meer lezen!

  • In de supermarkt

    Als het aan de supermarkten in Lima ligt, brengen we een kwart van onze tijd in Peru hier door. Want ook vandaag zijn we getuige van het inefficiënte tafereel dat zich telkens weer bij de kassa ontvouwt. Terwijl de klant wiens beurt het is glazig en verveeld voor zich uit staart, scant de caissière op haar gemak de boodschappen. Hoewel de gescande artikelen netjes op de achterband worden gelegd, maakt niemand aanstalten om ze in te pakken. Het is druk in de supermarkt en de rij aan de kassa wordt steeds langer. De medewerkster laat zich echter niet opjagen. Meer lezen!

  • Baja!

    Wie in Huaraz voor een dubbeltje op de eerste rij wil zitten, neemt in plaats van de taxi gewoon de bus. Want in tegenstelling tot het groepje toeristen dat ons naar Laguna 69 vergezelde en (na een trip van ruim twaalf uur) doodleuk nog de nachtbus naar de volgende bestemming nam, hebben wij meer tijd nodig. Tijd om te herstellen. En dus sommeren wij pas twee dagen later lijn 1 naast de Parroquia Nuestra Señora de Bélen-kerk tot een halt. Gewapend met een bikini, handdoek, zonnebrandcrème, e-reader en een zonnebril stappen we in. Meer lezen!

  • Ons niet gezien

    Het is twee uur ’s nachts en de bus staat stil. Buiten is het donker, maar toch loopt de busmedewerker door de gangen om iedereen te waarschuwen. We zijn in Máncora, dé strandbestemming van Peru. Een plek waar je kunt surfen en feesten. De plaats om te zien en gezien te worden. En dus staat de medewerker kort even stil bij alle toeristen. Als vijfennegentig procent van ons de bus verlaat, werp ik nieuwsgierig een blik naar buiten. Niets te zien. En is het verdomme twee uur ’s nachts. Dus wij blijven zitten. Zien en gezien worden? Ons niet gezien. Meer lezen!

  • Ecuador is groen

    Het landschap raast voorbij. Een oude vrouw, gehuld in traditionele kledij, daalt langzaam de berg af. Het felroze steekt af tegen het groene landschap. Er lijkt geen einde aan te komen. Hoewel het een prachtig plaatje zou hebben opgeleverd, rijdt de bus in volle vaart door. Weg van de vrouw en door naar onze laatste bestemming. Cuenca. De stad waar we een week zullen verblijven. Rugzakken af. Schoenen uit. Terug naar een vast ritme. Meer lezen!

  • De Amazone

    “Ik word gevolgd…” Onze gids stopt onverwacht en begint druk met zijn handen in de lucht te wapperen. Niet erg onder de indruk van zijn gezwaai kijken we hem aan. “Insecten bedoel je? Of toeristen? Want ik ben er vrij zeker van dat dat laatste de bedoeling is…” Meer lezen!

  • Arme schapen

    Met een zucht sla ik mijn tablet open en laat ik mijn blik over het nog lege document glijden. Na bijna veertien dagen te hebben doorgebracht op één van de meest bijzondere plekken op aarde, ben ik niet verder gekomen dan het schrijven van één blog over de onbekwaamheid van één ober. Nu we weer terug in Santa Cruz zijn, en zowel de wifi als de alcohol weer rijkelijk vloeit, voel ik mij gedwongen deze eilandengroep meer eer aan te doen. Meer lezen!

  • Gastheerschap is een vak

    Na een uurtje en een biertje is alles weer goed. Mijn zusje is van de beademing gehaald en de rust is wedergekeerd. Aan het zwembad wordt er gekaart, en niets wijst er op dat zuslief nog niet zo heel lang geleden stond te hyperventileren. Het gevolg van boosheid, teleurstelling en één grote deceptie. “Dat de ober na het serveren van het dessert überhaupt nog terug durfde te komen om de tafel af te ruimen en de rekening te brengen”, grapten mijn moeder en ik. “Hoezo?” Zuslief kijkt ons verbaasd aan. Meer lezen!

  • Houston, we have a problem!

    Een beetje ongedurig zitten we op de bank bij de receptie van het North South Holiday Park in Christchurch. Hoewel we hier gisteren al voor $5 per persoon een transfer naar het vliegveld boekten, lijkt degene die ons daar naar toe zou brengen daar niet van op de hoogte te zijn. Voor de zoveelste keer pakt de receptioniste de telefoon en verontschuldigt zich voor het feit dat zowel de chauffeur als de shuttle nergens te bekennen zijn. Het is inmiddels al kwart over acht en de tijd begint te dringen. Meer lezen!

  • De wandelaars

    Dat Nieuw-Zeeland een prachtig land is, hoef ik niet nog een keer (en nog een keer) te vertellen. Gaap. En toch is het belangrijk. Omdat het zich daarom uitermate goed leent voor het maken van wandelingen. Kort en lang. Gemakkelijk, uitdagend of ronduit vermoeiend. Wandelingen waarbij je over de andere wandelaars struikelt of wandelingen waardoor je je helemaal alleen waant. Voor ieder is er wat wils. En dat betekent dan ook dat de meest uiteenlopende types zich dagelijks weer trippelend dan wel stevig door stampend op het pad begeven. Meer lezen!

  • Hemels

    Met glinsterende ogen ontkurken we onze eerste fles wijn. Op de zelf gestookte, naar gootsteenontstopper smakende, brouwsels uit Nepal na hebben we sinds het verlaten van het vliegtuig in Kathmandu geen druppel meer gedronken. En hoewel onze eetlust nog niet volledig is teruggekeerd, eten we in ieder geval weer normale porties en lijken we opnieuw aardig in vorm te zijn. Dat ik daarbij uitsluitend naar onze conditie verwijs, moge duidelijk zijn. Twee weken diarree is funest voor elk vrouwelijk figuur, waardoor een glas (of fles) wijn en een reep chocolade (of vijf) voorlopig nog geen enkele schade kunnen aanrichten. Sterker nog, ze zijn essentieel als we willen voorkomen dat de andere campinggasten ons stukjes brood gaan toewerpen. Meer lezen!

  • Bingo!

    Het idee dat vrouwen beschaafde wezens zijn is achterhaald. Verkeerde je nog in die veronderstelling? Jammer dan. Want dat wat ons al anderhalve week in de ban houdt, is alles behalve beschaafd. Hoewel het ons uiteindelijk op het vliegveld in Kuala Lumpur wist te vellen, zijn wij ervan overtuigd dat het al lang daarvoor, in India, in gang werd gezet. Dat een schijnbaar onschuldig bakje mayonaise van de McDonalds zoveel schade aan zou kunnen richten, hadden we echter nooit voor mogelijk kunnen houden. Kun je je daar niets bij voorstellen? Meer lezen!

  • Een goed begin…

    Vier antibioticapillen tegen de ontsteking, acht paracetamols vanwege haar verhoging, zes diarreeremmers om te voorkomen dat ze haar broek vol schijt, drie pillen om haar eetlust op te wekken en drie codeïnepillen om de pijn te bestrijden. Dat ze die laatste niet wil slikken omdat ze bang is dat ze de drang om naar het toilet te gaan dan niet meer voelt en de campervan (ondanks de diarreeremmers) alsnog onder kakt, is een kraakhelder voorbeeld van de situatie waarin wij ons momenteel bevinden. Meer lezen!

  • Met gierende banden…

    Vanuit Uttar Pradesh reisden we naar Rajasthan, Punjab, Himachal Pradesh en Delhi. In deze vijf deelstaten bezochten we elf steden en beleefden we zowel hoogte- als dieptepunten. Dat ik daarbij als eerste aan de ontmoeting met de guru in Jaipur moet denken, is geen verrassing. Dat was een absoluut hoogtepunt. De Taj Mahal in Agra, de pizza die we in Jaipur aten en de stadswandeling (met lunch) in Jodhpur? Ook dat waren hoogtepunten. De koude douches, lage waterdruk of het überhaupt ontbreken van water om jezelf mee te wassen? Een dieptepunt. Meer lezen!

  • Reisregels

    Wie zich in India van de ene naar de andere plek wil verplaatsen, hoeft niet lang te wachten. De kans dat je bij het verlaten van je hostel al door vijf tuktuks wordt overreden, is namelijk groot. Zij brengen je graag naar je plaats van bestemming. Of ergens anders, zolang er maar wordt betaald. Dat betekent dat jij niet op zoek hoeft te gaan naar hen. Want voordat jij überhaupt het besluit nam om je te gaan verplaatsen, waren zij al op zoek naar jou. Meer lezen!

  • Overweldigend

    Je hoeft niets te kopen, alleen maar te kijken. Dat er daarbij niet letterlijk een pistool tegen je hoofd wordt geplaatst omdat dat wettelijk waarschijnlijk niet is toegestaan – daar is ook alles mee gezegd. Nadat je vijfhonderd keer je hoofd hebt geschud, vriendelijk aangaf dat je echt geen omslagdoek (of vijfentwintig) kunt gebruiken en je je afvraagt hoe je in hemelsnaam in deze winkel terecht bent gekomen, is het tijd om te gaan. Vriendelijk bedank je de eigenaar. Hij is tenslotte de neef van de kapper van de tuktuk-chauffeur die jou en je reisgezel eigenlijk bij jullie hostel af zou zetten. Meer lezen!

  • De grens over

    Afgelopen zaterdag was het tijd geworden om Nepal achter ons te laten en voor het eerst van ons leven de grens over te steken. De wekker werd vroeg gezet, het ontbijt (geroosterd brood met omelet) werd dankbaar naar binnen geschrokt en twee minuten voordat de bus arriveerde werden we per motor bij de bushalte afgezet. Een goed begin van iets dat een lange dag zou worden. Het passeren van de grens is namelijk geen kwestie van simpelweg je paspoort laten zien, een formuliertje invullen en wat stempeltjes verzamelen. Het is een serieuze zaak, die gerust twee uur van je dag kan opslokken. Meer lezen!

  • Rennen, schuilen, bidden

    Stilletjes knielen we neer in het lange gras. De mist, die er al een paar dagen hangt, blokkeert niet alleen ons zicht, maar voorkomt ook dat we ons aan de zon kunnen warmen. Met beide handen wrijf ik daarom stevig over mijn armen. Het thermoshirt, dat ik krampachtig over mijn jack heb aangetrokken, blijkt een geschenk uit de hemel. Dankzij de grijsgroene kleur ga ik perfect in de omgeving op. Dat ik daaronder mijn felroze jack draag, ziet helemaal niemand meer. Gelukkig, want wie in het Bardia Nationaal Park een tijger wil spotten, dient naadloos op te gaan in de natuur. En dus houden we ons roerloos schuil in het struikgewas. Meer lezen!

  • Met de bus

    De Nepalese bus is, naast een betrouwbaar vervoersmiddel, vooral ook een middel van groot vermaak gebleken. Terwijl ik met open mond de discussie tussen een Frans koppel en de busmedewerker volg, graai ik met mijn hand in een denkbeeldige bak popcorn. Dat alle plaatsen in de goedkope bus al uitverkocht waren, doet er ineens niet meer toe. Dit zijn eersteklas plaatsen in een eersteklas bus en de discussie die zich voor onze ogen ontvouwt tot een heftige ruzie is, absoluut, eersteklas. Meer lezen!

  • Over de top

    Als ik ook mijn zomerjurkje pak om aan te trekken, kijkt mijn zusje mij bevreemd aan. Het is vier uur ’s nachts en buiten vriest het twintig graden Celsius. Ik negeer haar blik en voeg het zoveelste laagje kleding toe. Hoe warmer, hoe beter. Meer lezen!

  • Terug naar de realiteit

    “Als jij even naar buiten gaat om een beetje hout te sprokkelen, dan mogen wij vannacht misschien wel op de vloer naast de kachel blijven slapen.” Met mijn liefste glimlach kijk ik mijn zusje aan, maar ze hapt niet. Na vijf dagen lopen zijn we aangekomen in het Tilicho Hotel in Manang en nu, op een hoogte van 3.500 meter, beginnen we de kou steeds meer te voelen. Niemand kijkt dan ook vreemd op als we met onze jas aan, muts op en slaapzak over ons heen in de ontspanningsruimte van het hotel plaats nemen. Meer lezen!

  • Amateurs

    Eerste Kerstdag. Terwijl de rest van de wereld vandaag en morgen nog een extra knoopje losmaakt om het kerstdiner naar binnen te kunnen schuiven, kauwen wij op een mueslireep. En nee, dan heb ik het niet over die heerlijke repen van de Albert Heijn met chocolade erin. Ben jij gek? We zijn al zes dagen op reis. Die zijn al lang op. Dit is er een die we in de ‘supermarkt’ in Kathmandu hebben aangeschaft. Te duur, over datum en, oh ja, niet te vreten. Meer lezen!

  • Mag ik u iets vragen?

    “Pardon, mag ik u iets vragen?” Nog voor de man kan antwoorden drukt mijn zusje de plattegrond onder zijn neus. “Pashupatinath?”, gaat ze verder terwijl ze de bezienswaardigheid op de kaart aanwijst. De man schudt zijn hoofd. “Dat is te ver om te lopen”, antwoord hij. Vermoeid en een beetje gefrustreerd kijken mijn zusje en ik elkaar aan. We zijn al anderhalf uur op pad, en nog geen stap dichter bij ons doel. “Waar bevinden we ons nu?”, vraag ik hem. Terwijl hij onze plattegrond bestudeert, werp ik een blik op mijn telefoon. Meer lezen!

  • Oost west, thuis best

    Iets meer dan een week geleden kwam ik terug uit Las Palmas. Hoewel ik het enorm naar mijn zin heb gehad, keek ik er ook naar uit om iedereen weer te zien. Zes weken zijn namelijk zo om, en voor ik het weet zit ik dadelijk met mijn zusje in de trein naar Schiphol, onderweg naar onze eerste bestemming. De komende weken ga ik dus de allerlaatste dingetjes regelen, gesprekken met mijzelf in mijn hoofd in het Spaans voeren (gezellig) en heerlijk eten en drinken met mijn familie. Meer lezen!

  • Dag Las Palmas!

    De tijd is omgevlogen. Op zes augustus, een zondagavond, zat ik nog met vier anderen in een klaslokaal om de multiple choice toets te maken die mijn niveau moest bepalen. Op goed geluk kruiste ik de antwoorden aan, en wist hiermee mijn waardeloze mondelinge toets te compenseren. Veel verder dan het noemen van mijn naam en de reden waarom ik graag Spaans wilde leren, kwam ik niet. De lerares gaf mij het voordeel van de twijfel en ik mocht op niveau A2 beginnen. Inmiddels ben ik twaalf weken, vijf leraren en leraressen en twee niveaus verder. Mijn hoofd zit bomvol informatie, en hierdoor is er op dit moment geen ruimte meer voor iets anders. Meer lezen!

  • Do you want to play with me, forever?

    Het weekend is bijna voorbij en morgen moet ik alweer naar school. Na vier weken is het opnieuw de eerste maandag van de maand. Ik heb van mijn lerares het akkoord gekregen om naar het volgende niveau te gaan. Ik heb er zin in, maar het zal nog intensiever worden. Naarmate het niveau hoger wordt, worden de klassen kleiner. Slechts één persoon van mijn vorige klas gaat met me mee. Maar hij blijft maar een week. Ik bereid me vandaag al voor op de vraag die standaard iedere dag aan het begin van de les gesteld wordt: “Wat heb je gisteren (en in dit geval dus: van het weekend) gedaan?” Meer lezen!

  • Zo gek als een geit

    Iets meer dan een week geleden kwam Linsey mij op Las Palmas opzoeken. Op dat moment had ik er bijna zes weken op zitten en zat ik op de helft van mijn verblijf op dit prachtige zonnige eiland. In die zes weken heb ik, onder meer, twaalf verschillende (tijds-)vormen geleerd. Wanneer ik de verschillende vormen correct uit elkaar kan houden, kan ik in het Spaans van alles vertellen: iets over het verleden, het heden, de toekomst, ervaringen, gewoontes, wensen, mijn mening (met of zonder waarde oordeel) en kan ik zelfs bevelen geven. Dat wil zeggen: als mijn woordenschat toereikend genoeg is en mijn hoofd niet overloopt van alle nieuwe informatie die ik in deze kort tijd heb opgedaan. Meer lezen!

  • Een nieuwe lichting

    De voordeur die open en dicht gaat. Het geluid van wielen die over de tegelvloer rollen, liftdeuren die open en dicht gaan en koffers die in en uit de lift worden getild. Nieuwe stemmen in de keuken. Het is de eerste maandag van de maand. Alle niveaus beginnen weer van voor af aan en een weekend lang druppelden nieuwe studenten het gebouw binnen. In plaats van Spaans, klinkt er weer volop Engels bij het ontbijt. Jong en oud, van Duitsland en Noorwegen tot Australië, Canada en Groenland. Meer lezen!

  • Muggensnack

    Afgelopen maandagochtend begon mijn vierde schoolweek in Las Palmas, Gran Canaria. Hoewel ik het in de weken ervoor enorm naar mijn zin heb gehad, was gisteren alles ineens anders. Ik was beter uitgerust, zelfverzekerder over mijn Spaanse taalvaardigheden en ik had het gevoel alsof ik ‘geland’ was. Na ruim drie weken was het eindelijk zo ver: gevoelsmatig begon ik het Spaanse leven te omarmen. Meer lezen!

  • Groetjes uit India

    Vier jaar lang werkte ik op kantoor en merkte ik dat mijn conditie naar een dieptepunt aan het zakken was. Als ik van de tweede naar de vierde verdieping liep om met een collega te overleggen, moest ik eerst op adem komen voordat ik überhaupt een gesprek kon starten. Tijdens presentaties hapte ik naar adem. En na een lange dag was ik vaak te moe om nog te gaan sporten. Bijna een jaar lang deed ik naast mijn werk niets anders dan slapen. Meer lezen!

  • Geduld is een schone zaak

    Thuis werd ik jarenlang ‘structopaatje’ genoemd en voor de grap legden mijn zusjes mijn bestek scheef naast mijn bord. Met glinsterende ogen keken ze mij dan aan. In afwachting of ik het bestek weer recht zou leggen. Natuurlijk deed ik dat. Soms ben ik koppig – en ik wil ook best een punt maken. Maar waarom zou ik? Ik geef toe dat ik gesteld ben op orde. Meer lezen!

  • Dag Appie!

    Ik ben er al een tijdje mee bezig, maar vanaf vandaag is het officieel. Ik ben werkeloos – of bewust zonder werk eigenlijk. Afgelopen vrijdag was mijn laatste werkdag. Een dag om de laatste openstaande taken af te handelen of over te dragen. Hoewel je hoopt op een rustige dag, waarin volop tijd is om afscheid te nemen van iedereen, weet je dat je als werknemer in een supermarkt voortdurend te maken krijgt met zaken die niet op je dagplanning stonden. Meer lezen!