Het blazende geluid van de oven achter mij begint langzaam aan te zwellen. Een teken dat de broodjes bijna klaar zijn. Het stel dat voor me staat, werpt nog eens besluiteloos een blik op het menu. Niet lang erna zingt de bel luidkeels door de shop. Ik mompel een vluchtig excuus, draai me om en grijp de ovenhandschoenen waarmee ik de hete platen vanuit de oven razendsnel in het afkoelrek schuif. Als ik me weer omdraai naar de gasten, zie ik dat hun blik nog steeds op het menu is gericht. Geen probleem. Er staat verder niemand te wachten en één van de drie keukenwekkers gaat net op dat moment af. Meer lezen!

Iets meer dan een week geleden kwam ik terug uit Las Palmas. Hoewel ik het enorm naar mijn zin heb gehad, keek ik er ook naar uit om iedereen weer te zien. Zes weken zijn namelijk zo om, en voor ik het weet zit ik dadelijk met mijn zusje in de trein naar Schiphol, onderweg naar onze eerste bestemming. De komende weken ga ik dus de allerlaatste dingetjes regelen, gesprekken met mijzelf in mijn hoofd in het Spaans voeren (gezellig) en heerlijk eten en drinken met mijn familie. Meer lezen!

Vier jaar lang werkte ik op kantoor en merkte ik dat mijn conditie naar een dieptepunt aan het zakken was. Als ik van de tweede naar de vierde verdieping liep om met een collega te overleggen, moest ik eerst op adem komen voordat ik überhaupt een gesprek kon starten. Tijdens presentaties hapte ik naar adem. En na een lange dag was ik vaak te moe om nog te gaan sporten. Bijna een jaar lang deed ik naast mijn werk niets anders dan slapen. Meer lezen!

Thuis werd ik jarenlang ‘structopaatje’ genoemd en voor de grap legden mijn zusjes mijn bestek scheef naast mijn bord. Met glinsterende ogen keken ze mij dan aan. In afwachting of ik het bestek weer recht zou leggen. Natuurlijk deed ik dat. Soms ben ik koppig – en ik wil ook best een punt maken. Maar waarom zou ik? Ik geef toe dat ik gesteld ben op orde. Meer lezen!

Ik ben er al een tijdje mee bezig, maar vanaf vandaag is het officieel. Ik ben werkeloos – of bewust zonder werk eigenlijk. Afgelopen vrijdag was mijn laatste werkdag. Een dag om de laatste openstaande taken af te handelen of over te dragen. Hoewel je hoopt op een rustige dag, waarin volop tijd is om afscheid te nemen van iedereen, weet je dat je als werknemer in een supermarkt voortdurend te maken krijgt met zaken die niet op je dagplanning stonden. Meer lezen!