Stilletjes knielen we neer in het lange gras. De mist, die er al een paar dagen hangt, blokkeert niet alleen ons zicht, maar voorkomt ook dat we ons aan de zon kunnen warmen. Met beide handen wrijf ik daarom stevig over mijn armen. Het thermoshirt, dat ik krampachtig over mijn jack heb aangetrokken, blijkt een geschenk uit de hemel. Dankzij de grijsgroene kleur ga ik perfect in de omgeving op. Dat ik daaronder mijn felroze jack draag, ziet helemaal niemand meer. Gelukkig, want wie in het Bardia Nationaal Park een tijger wil spotten, dient naadloos op te gaan in de natuur. En dus houden we ons roerloos schuil in het struikgewas. Meer lezen!

De Nepalese bus is, naast een betrouwbaar vervoersmiddel, vooral ook een middel van groot vermaak gebleken. Terwijl ik met open mond de discussie tussen een Frans koppel en de busmedewerker volg, graai ik met mijn hand in een denkbeeldige bak popcorn. Dat alle plaatsen in de goedkope bus al uitverkocht waren, doet er ineens niet meer toe. Dit zijn eersteklas plaatsen in een eersteklas bus en de discussie die zich voor onze ogen ontvouwt tot een heftige ruzie is, absoluut, eersteklas. Meer lezen!

Als ik ook mijn zomerjurkje pak om aan te trekken, kijkt mijn zusje mij bevreemd aan. Het is vier uur ’s nachts en buiten vriest het twintig graden Celsius. Ik negeer haar blik en voeg het zoveelste laagje kleding toe. Hoe warmer, hoe beter. Meer lezen!

“Als jij even naar buiten gaat om een beetje hout te sprokkelen, dan mogen wij vannacht misschien wel op de vloer naast de kachel blijven slapen.” Met mijn liefste glimlach kijk ik mijn zusje aan, maar ze hapt niet. Na vijf dagen lopen zijn we aangekomen in het Tilicho Hotel in Manang en nu, op een hoogte van 3.500 meter, beginnen we de kou steeds meer te voelen. Niemand kijkt dan ook vreemd op als we met onze jas aan, muts op en slaapzak over ons heen in de ontspanningsruimte van het hotel plaats nemen. Meer lezen!

Eerste Kerstdag. Terwijl de rest van de wereld vandaag en morgen nog een extra knoopje losmaakt om het kerstdiner naar binnen te kunnen schuiven, kauwen wij op een mueslireep. En nee, dan heb ik het niet over die heerlijke repen van de Albert Heijn met chocolade erin. Ben jij gek? We zijn al zes dagen op reis. Die zijn al lang op. Dit is er een die we in de ‘supermarkt’ in Kathmandu hebben aangeschaft. Te duur, over datum en, oh ja, niet te vreten. Meer lezen!

“Pardon, mag ik u iets vragen?” Nog voor de man kan antwoorden drukt mijn zusje de plattegrond onder zijn neus. “Pashupatinath?”, gaat ze verder terwijl ze de bezienswaardigheid op de kaart aanwijst. De man schudt zijn hoofd. “Dat is te ver om te lopen”, antwoord hij. Vermoeid en een beetje gefrustreerd kijken mijn zusje en ik elkaar aan. We zijn al anderhalf uur op pad, en nog geen stap dichter bij ons doel. “Waar bevinden we ons nu?”, vraag ik hem. Terwijl hij onze plattegrond bestudeert, werp ik een blik op mijn telefoon. Meer lezen!