Alles gebeurt met een reden. Meer dan wat dan ook, geloof ik dat. Deelnemen aan een ayahuasca-ceremonie in Peru stond immers nooit op de planning. Dat we uiteindelijk toch voor €585 per persoon een vijfdaags retreat met drie ceremonies net buiten Cuzco boekten, had een drietal oorzaken. Meer lezen!

Het zweet klotst onder onze oksels, ons haar plakt in slierten aan ons gezicht en in onze beha’s heeft zich inmiddels een zwembadje van transpiratie gemanifesteerd. Met één hand in onze zij en de andere over onze mond, staan we halverwege het pad naar de Machu Picchu. Het is nog donker en links en rechts worden we ingehaald door jonge mensen die het iets beter voor elkaar lijken te hebben dan wij. Alhoewel? Het stadium van een paar gênante zweetplekken onder hun oksels, zijn ook zij allang gepasseerd. Meer lezen!

Onrustig wip ik van mijn ene naar mijn andere been. Het is half vijf ’s ochtends en we staan klaar om de Colca Canyon te verlaten. Onze rugzak is zwaar en het zou me niet verbazen als we, bij het minste verlies van ons evenwicht, terug de vallei in zouden donderen. Meer lezen!

Als het aan de supermarkten in Lima ligt, brengen we een kwart van onze tijd in Peru hier door. Want ook vandaag zijn we getuige van het inefficiënte tafereel dat zich telkens weer bij de kassa ontvouwt. Terwijl de klant wiens beurt het is glazig en verveeld voor zich uit staart, scant de caissière op haar gemak de boodschappen. Hoewel de gescande artikelen netjes op de achterband worden gelegd, maakt niemand aanstalten om ze in te pakken. Het is druk in de supermarkt en de rij aan de kassa wordt steeds langer. De medewerkster laat zich echter niet opjagen. Meer lezen!

Wie in Huaraz voor een dubbeltje op de eerste rij wil zitten, neemt in plaats van de taxi gewoon de bus. Want in tegenstelling tot het groepje toeristen dat ons naar Laguna 69 vergezelde en (na een trip van ruim twaalf uur) doodleuk nog de nachtbus naar de volgende bestemming nam, hebben wij meer tijd nodig. Tijd om te herstellen. En dus sommeren wij pas twee dagen later lijn 1 naast de Parroquia Nuestra Señora de Bélen-kerk tot een halt. Gewapend met een bikini, handdoek, zonnebrandcrème, e-reader en een zonnebril stappen we in. Meer lezen!

Het is twee uur ’s nachts en de bus staat stil. Buiten is het donker, maar toch loopt de busmedewerker door de gangen om iedereen te waarschuwen. We zijn in Máncora, dé strandbestemming van Peru. Een plek waar je kunt surfen en feesten. De plaats om te zien en gezien te worden. En dus staat de medewerker kort even stil bij alle toeristen. Als vijfennegentig procent van ons de bus verlaat, werp ik nieuwsgierig een blik naar buiten. Niets te zien. En is het verdomme twee uur ’s nachts. Dus wij blijven zitten. Zien en gezien worden? Ons niet gezien. Meer lezen!